Rozdział piąty

Próbowałam otworzyć oczy. Nic. Byłam bezsilna. Zupełna ciemność. Jakby ktoś skleił moje powieki.

- Powinna się wkrótce obudzić.

Przecież nie śpię, do cholery!

- I co wtedy?

- Nic.  Zachowujemy się,  jakby do niczego nie doszło. Może nie będzie pamiętać.

Głosy, które słyszałam, wydawały mi się znajome.

- Szkoda mi jej trochę.

- Wiem, mi też. W końcu jest moją przyjaciółką.

Kate.

- Naprawdę nie chciałem, żeby tak wyszło. Miała się nigdy nie dowiedzieć… o nas.

I Josh.

Chciałam krzyknąć do tego zdrajcy, żeby wyszedł  z pokoju, ale nie mogłam. Nie wydobyłam z siebie ani słowa, słyszałam wszystko w głowie.

- Ile jej zaaplikowałeś?

Nie wiedziałam, co się dzieje, ale oczyma wyobraźni widziałam strzykawkę z jakimś tajemniczym, przeźroczystym płynem, który właśnie trafił do moich żył.

- Parę miligramów. Powinno wystarczyć.

Poczułam nagle, jak czucie w całym moim ciele wraca. Spróbowałam coś powiedzieć i zauważyłam postęp – jęknęłam niczym kot obdzierany ze skóry.

- Chyba już wraca – usłyszałam Kate. I zobaczyłam ją.

Ponownie miauknęłam, tym razem mniej żałośnie.

- Rose?  - poczułam ciepły oddech Josha pochylającego się nade mną. – Kochanie, jesteś tam?

- W-ww… - stęknęłam. Przychodziło mi to z trudem.

- Uspokój się. Nic ci nie jest. Musisz ochłonąć – to Kate. Stała po prawej stronie łóżka, uśmiechając się szeroko.

- Dz-dz-dziw… dziwka – szepnęłam ze łzami w oczach. Nie tylko byłam zła, ale wyczerpana i każde wypowiadane słowo bolało mnie.

Odsunęła się zaskoczona.

- O czym ty mówisz? – oburzyła się.

- Musisz odpocząć – wtrącił się Josh. -Masz jakieś halucynacje. Przyjdziemy do ciebie później, teraz śpij.

Zaprotestowałabym, gdyby mi się chciało. Westchnęłam i obróciłam się, wtulając twarz w poduszkę. Miałam dużo do przemyślenia.

Pierwsze: kim do cholery jestem?

Drugie: o co chodzi z tym całym klanem?

Trzecie: Josh i Kate, moja kochana mamusia zastępcza. Dlaczego?

I czwarte: Matko Boża Tępego Noża, ale mnie łeb napierdala…

Jestem naprawdę zagubiona. Całe moje piękne życie zaczęło się sypać jednego dnia. Och, od razu się posypało! Teraz jest jeszcze gorzej. Jeśli może być.

Zawsze byłam szczęśliwa, mimo że wychowałam się w niekoniecznie typowych dla ludzi warunkach. Potem dowiedziałam się, że nie jestem za kogo się uważam i przestałam ufać nawet sobie samej.

Natura ludzka jest dziwna. Jak wiele potrafimy przetrwać, a jeden drobny szczegół obraca nasze życie o sto osiemdziesiąt stopni. I to wielokrotnie. Aż zaczyna kręcić nam się w głowie od tej niezrozumiałej karuzeli i zbiera się na wymioty. Ale nie możemy się wyrzygać, bo stracimy wszystko co mamy w sobie i znów będziemy głodni normalności. Lecz nasz żołądek nie zniesie żadnego pokarmu, boi się, że znów będzie musiał się go pozbyć. Wtedy mamy dwie opcje: umierać z głodu czy zaryzykować, żeby przeżyć wszystko jak najlepiej.

W końcu kiedyś wszyscy umieramy.

Ale mogę przeżyć życie jak najlepiej. Dlaczego mam myśleć o najgorszym? Jestem tu, teraz, nieświadoma, ale żyję. Nie tylko istnieję, żyję, jestem, kocham, pragnę, nienawidzę. Nie chcę umierać z głodu.

Chcę ryzykować.

Obudziłam się w pełni świadoma po raz pierwszy od trzech dni, tak twierdził Josh. Nie miałam podstaw, żeby mu nie wierzyć, nawet jeśli był pierdolonym oszustem, kłamcą, zdrajcą i dziwkarzem.

Słońce świeciło wysoko na niebie, a zegar wskazywał jedenastą trzydzieści.

- Co mi się stało? – zapytałam, siadając na łóżku.

- Zemdlałaś. Miałaś cholernie wysokie ciśnienie, baliśmy się, że trafisz do szpitala. Ale podałem ci leki uspokajające.

- Co z turniejem?

- Och, nie pamiętasz? Zemdlałaś w trakcie niego. Nie mogłaś dalej walczyć.

- Nie kłam – powiedziałam sucho. - Nie zemdlałam w trakcie turnieju, tylko gdy zobaczyłam cię, jak całujesz się z Kate.

- O czym ty mówisz? – udawał zaskoczonego.

- Dobrze wiesz o czym. Musimy porozmawiać, ale nie teraz. Nie jestem na siłach.

- Nie dziwię ci się. Trzy dni nieprzerwanego snu mogą nadszarpnąć twoje zdrowie.

- Specjalista się znalazł – mruknęłam oburzona. Nie mogłam jednak powstrzymać się od uśmiechu. Okej, może zrobił najgorszą rzecz na świecie, ale nadal był moim słońcem. Znienawidzonym słońcem.

- Przyniosę ci śniadanie.

- Nie ma potrzeby, zrobię sobie sama.

- Nie powinnaś…

- Nie zaczynaj. Wyjdę z łóżka, czy ci się to podoba, czy nie. Dupa mnie boli od tego bezruchu.

Westchnął ciężko.

- Uparta jak zawsze…

- Idź, rób swoje. Potem odpowiesz mi na parę pytań – uśmiechnęłam się wrednie.

Poszłam do łazienki, przebrałam się w luźne ubrania i spojrzałam w lustro. Miałam okropne cienie pod oczami, moja twarz wydawała się jakaś zniekształcona. Wzdrygnęłam się, niczym przerażona swoim wyglądem.

Przy kuchennym stole czekał na mnie Josh ze śniadaniem. Nie byłam głodna, jednak dziubnęłam trochę (jajecznica z boczkiem, mój faworyt), żeby znowu nie słuchać, jak mój eks udaje, że przejmuje się moim stanem.

- Chciałaś o coś pytać?

- Och, tak – odłożyłam widelec. – Mam kilka pytań. Dlaczego zdradzasz mnie z Kate?

- Ja nie…

- Odpowiedz – poprosiłam beznamiętnie.

- Jakoś tak… Jakoś wyszło – zarumienił się ze wstydu. – Rose, naprawdę, kocham tylko ciebie,  już więcej nie zbliżę się do niej, wybacz mi, proszę.

- Czas pokaże. Drugie pytanie: co mi zaaplikowałeś rzekomo trzy dni temu?

- Środki uspokajające. Nic ci się nie stało. Coś jeszcze?

- Jeszcze jedno: co wiesz o moim poprzednim życiu?

- Jakim „poprzednim życiu”? – zaśmiał się.

- Josh, proszę. Wiesz, że byłam adoptowana i z pewnością wiesz, kim tak naprawdę jestem. Ta sytuacja coraz bardziej mi się nie podoba. Sprawiłeś mi przykrość już raz, nie rób tego po raz kolejny.

- Rose, uwierz, chciałbym ci powiedzieć, ale…

No tak, zawsze jest jakieś „ale”.

- Ale nie możesz.

- Ale nie wiem nic. Gdybym wiedział, naprawdę bym ci powiedział o wszystkim. Ale nie wiem nic. Przykro mi.

- Nie mam ochoty z tobą rozmawiać – wstałam od stołu. - Wyjdź, proszę. Zadzwonię, kiedy będę gotowa.

- Rose, proszę… - podszedł do mnie.

- Nie. Wyjdź. Dam sobie radę.

Spojrzał mi w oczy. Zgaduję, że ujrzał w nich, że nie żartuję i odszedł. Posprzątałam po śniadaniu i też wyszłam z domu. Musiałam się odstresować.

Właśnie robiłam sobie przerwę w bieganiu, kiedy podeszła do mnie znajoma postać.

- Kogo to moje piękne oczy widzą – słysząc ten głos od razu wiedziałam o kogo chodzi.

- Xavier.

- We własnej osobie.

- Czego znowu chcesz?

- Porozmawiać. Mam wieści.

- Jakie? – zapytałam zdziwiona.

- Od Fabiana.

Spojrzałam na niego z zaskoczeniem.

- Twojego brata – dodał, widząc mój wyraz twarzy.

- Ach tak, tego sprzed śpiączki.

- Sprzed pierwszej śpiączki – uśmiechnął się, kładąc nacisk na drugi wyraz.

- Jak to pierwszej?

- Czy czasem dzisiaj nie obudziłaś się po paru tygodniach?

- Josh powiedział…

- Josh jest kłamcą – przerwał mi. – Wydaje mi się, że już o tym wiesz.

- Byłeś tam. Wtedy, gdy oni się całowali.

- Zawsze jestem przy tobie. Takie mam zadanie, pilnować ciebie i chronić przed oszami i innymi cholerstwami czekającymi na ciebie.

- Ile byłam w śpiączce?

- Jakieś… - zastanowił się. – Pięć tygodni.

- Chcesz mi powiedzieć, że przez pięć tygodni leżałam z dupskiem w łóżku i obudziłam się jak gdyby nigdy nic, w pełni sprawna fizycznie, jedynie trochę zmęczona?

- Jesteś naznaczona, ludzkie problemy cię nie dotyczą.

- Super. – Powiedziałam ironicznie. - To jakie masz wieści do przekazania?

- Wieści? Faktycznie, prawie zapomniałem.

- Nieśmieszne.

- Fabian kazał ci powiedzieć, żebyś przygotowała się na jego przybycie.

- Kiedy tu będzie?

- Nie wiem. Wszystko zależy, kiedy przejdziesz etap drugi.

- Etap drugi?

- Zadajesz zbyt dużo pytań. Są trzy etapy. Pierwszy zaczęłaś już dawno, kiedy jeszcze tego nie pamiętasz, a dopełnił się twoją drugą śpiączką. Drugi etap jest o wiele gorszy i przekonasz się o tym sama. Przeżyjesz go, ale gwarantuję ci, twoje życie diametralnie się zmieni. Trzeci etap to głównie trening i przygotowanie.

- Do czego?

- Do wejścia do naszego kręgu. Chociaż teoretycznie już w nim jesteś, jednak coś nie wyszło na początku. Nie martw się, wszystko będzie dobrze. Tymczasem uważaj na tego swojego chłoptasia.

- Dzięki za ostrzeżenie – byłam zirytowana.

- Nie, naprawdę. On może być dla ciebie niebezpieczny. Wydaje się, że współpracuje z… takimi jednymi. Z tymi złymi.

- Bo facet, który mnie śledzi i wmawia, że robi to na polecenie mojego brata, którego nie znam, jest dobry, tak?

- Robię to, bo cię chronię.

- No jasne. Masz do mnie jeszcze jakąś sprawę? Czy mogę już iść?

- Tylko tyle, żebyś uważała na tego Jake’a.

- Josha.

- Nieważne. I przygotuj się na przybycie Fabiana.

- Jasne. Do zobaczenia – pobiegłam dalej.

Gdy zobaczyłam, że Xavier zniknął, zwolniłam kroku. Chciałam jak najszybciej znaleźć się w domu, wziąć zimny prysznic i ponudzić się przed telewizorem. Najwyraźniej pięć tygodni śpiączki bardzo mnie rozleniwiło.

- Xavier!

- Co?

- Gdzie byłeś?

- Przekazywałem twoje wiadomości twojej siostrzyczce.

- Świetnie.

- I ostrzegłem ją przed Joshem. To znaczy, Aaronem.

- Znakomicie. Jest już prawie gotowa na konfrontację.

- A co z tobą? Jesteś gotowy?

- Jeszcze trochę czasu mi to zajmie. Muszę się upewnić, czy nie wpieprzę się w jej żałosne, ziemskie życie. Naprawdę, podoba jej się tam i nie chcę, żeby nienawidziła mnie za to.

- Jej chłopak zdradza ją z jej matką adopcyjną, co dla niej jest strasznym problemem. Czy jej życie może być gorsze?

- Nie, jeśli nad nią czuwam.

- To JA nad nią czuwam, Fabian. Nie zapominaj o tym.

- Ale robisz to na MOJE polecenie. Ja muszę zająć się sprawami tutejszymi, dlatego tobie powierzyłem tę rolę. Zresztą widzę, że ci się spodobała.

- Być może.

- Nie martw się, kiedy już ją sprowadzimy do naszego świata, będziesz miał okazję o nią zawalczyć. Nie mam nic przeciwko.

- Nie powiedziałem, że tak jest.

- Ale widzę to po tobie. Och, Xavier, nie próbuj mnie okłamać. W mojej rodzinie nie ma miejsca na bycie oszukanym. Rose też nie daje się zwieść Aaronowi.

- Ale jednak nie wie.

- Niewiedza jest czym innym, niż wiara w kłamstwo. A teraz wybacz, ale muszę odpocząć.

- Jasne, to może ja pójdę pilnować Rose.

- Świetny pomysł.

Obudziłam się na kanapie z krzykiem.

- Rose? – usłyszałam głos Kate z kuchni.

- Nic mi nie jest.

Weszła do salonu i usiadła na kanapie. Przytuliła mnie.

- Tak się cieszę, że nareszcię się obudziłaś – zobaczyłam pojedynczą łzę spływającą po jej policzku.

- Też czuję się lepiej.

- Tydzień leżałaś bezradna, och, jak się bałam…

- Josh mówił, że tylko trzy dni – postanowiłam udawać, że nie wiem, że tak naprawdę było to pięć tygodni. Z ich trójki, to znaczy Josh – Kate – Xavier, miałam najmniej powodów, żeby nie wierzyć temu ostatniemu.

Nie odpowiedziała.

- Och, z pewnością straciłaś rachubę czasu – powiedziałam. Odepchnęłam ją delikatnie. – Muszę iść się załatwić – poszłam do toalety, starając się nie biec.

Blizna nad piersią piekła jak cholera. Zauważyłam też, że jakby pulsuje. Przeraziłam się. Co jeśli ktoś rzucił na mnie jakieś zaklęcie albo klątwę? Co jeśli Kate też kłamie? Współpracuje z tymi coś tam coś tam, jak Josh? Jeśli zaaplikowała mi truciznę?

Zawirowało mi w głowie. Podniosłam deskę klozetową i każdy chyba wie, co się później stało.

Gdy myłam zęby, do drzwi zapukała Kate.

- Nic ci nie jest? – zapytała zmartwiona. Nie, ona na pewno nie jest zła. Potrafię rozpoznać, kiedy ktoś kłamie.

- Wszystko w porządku – powiedziałam niewyraźnie, ze szczoteczką w ustach. – Śniadanie.

- Och, jasne – wróciła do swoich obowiązków.

Ponownie spojrzałam na bliznę. Ciągle była gorąca i jakby trochę większa, ale już nie pulsowała bólem.

- I jak?

- Jest coraz bliżej. Jej blizna się powiększa.

- Nareszcie!

- Fabian?

- Tak?

- Nie uważasz, że ta Kate… że ona może być powiązana z nimi?

- Kate jest zwykłym, ziemskim ścierwem. Nie ma nawet pojęcia, w co zaplątany jest Aaron.

- Ale w jego towarzystwie może sprawiać problemy.

- Nie sądzę. Aaronowi będzie zależało na tym, żeby mieć Rose blisko siebie, więc zostawi jej „matkę”.

- Żeby Rose chciała się z nim widywać?

- I żeby ją pokonać. Ale nie muszę się martwić, przecież ją ochronisz, prawda?

- Idę spać – poinformowałam Kate.

- Nie zjesz kolacji?

- Nie jestem głodna. Po prostu potrzebuję snu. Widzisz, trzy dni – pięć tygodni, pomyślałam – w śpiączce strasznie mnie zmęczyły – zaśmiałam się.

- No jasne. Dobrej nocy.

- Tobie też.

Zasypiając, do głowy przyszła mi tylko jedna myśl.

Zaryzykowałam.

__________________________________________________________________________________________

Adrian O.

17 lat.

http://excusestho.blogspot.com/